امروز یه حس دلتنگی عجیبی اومده سراغم .شاید تاثیرات پاییزه .نمیدونم دقیقا .با این که همه چی عالیه و روبراه اما ناخوداگاه آهنگام رو میزارم و خیره میشم به یه نقطه و ناخوداگاه اشکام میریزه .اصلا نمیدونم چرا .حس میکنم این روزا یه خستگی خاصی تو وجودمه .البته طبیعیه اما خب واقعا حس بدیه .نمیدونی باید چیکار کنی .انگار دوست داری تا مدتها همینجوری ساکت و بی حرکت یه جا بشینی و آهنگات رو همینجوری تکرار کنی و تکرار کنی و تکرار کنی . امیدوارم زودتر از این حس بیام بیرون .

تمام ِ رژ لبهایم فهمیدند که منتظرم

آینه خندید

+ حالا اگه اومد :))

هیچوقت فکر نمیکردم ممکنه یک فکر به صورت خواب برام تداعی بشه و اینقدر هم تاثیر گذار برای یه لحظه با خودم فکر کردم واقعا تحمل دوری از همسرم رو دارم یا نه و مثلا با شناختی که از خودم داشتم میگفتم اره . ولی خواب بهم فهموند که به این راحتی هم نیست .وقتی تو خواب همش گریه میکردم و بعد از بیداری هم تا یه ساعت گریه کردم فهمیدم نه .هنوز خودم رو نشناختم .دوری و تحمل اون با وابستگی که داشتی واقعا سخته و میشه گفت از محالاته . امیدوارم دیگه از این خوابها به سراغم نیاد .